Asıl mesele, yaşadığımız hayatın hakkını verebilmek…
Yaşıyorsak, hayattaysak; sadece sürdürmek değil, anlamlandırmak gerek yaşamayı.
O yüzden bugün geldiğim yerde, yaşadığım her yılı kalbimin ekmeğiyle, şükürle çoğaltıyorum.
Para kazandıkça şunu da öğrendim:
Asıl yatırım, insanın kendine yaptığı yatırım…
Eğitimimize, gideceğimiz yeni yerlere, biriktireceğimiz anılara, öğrendiğimiz her bilgiye…
Bugün geldiğim noktada, beni “ben” yapan her değere teşekkür ediyorum.
Sadece doğrularıma değil;
en çok da beni büyüten, sarsan, bazen uykusuz bırakan yanlışlarıma…
Çünkü biliyorum ki o hatalar olmasaydı, bugünkü güçlü duruşum da olmazdı.
Her sabah sağlıkla aldığım ilk nefese,
her düştüğümde elimden tutan aileme,
kısacası bu hayattaki en büyük şanslarıma şükrediyorum.
Ama en çok da kendime bir teşekkür borçluyum.
Bazen şöyle bir kenara çekilip kendime uzaktan bakıyorum.
“Hiç fena değilsin Funda, böyle devam…” diyebilmenin huzuru paha biçilemez.
Hayatta “olmaz”, “yapamam” dediğim ne varsa yaptım;
şimdi dönüp bakınca hepsine iyi ki diyorum.
Bu nedenle kimseyi yargılamıyorum.
Çünkü biliyorum, yargılarsam aynı yerden bu hikâyeyi yaşayacağımı,
Hayat bir sahneyse,
Ben bu sahnede yazıyorum, çiziyorum, düşüyorum, kalkıyorum, bazen hıçkırıklarla ağlıyorum bazen kahkahalar atarak gülüyorum.
Ama en çok da hakkını vererek yaşıyorum.
Ben özgür bir hayatı seviyorum,
kabına sığmayan,
sınırlarını kendi çizen,
sevgisini karşılık beklemeden bolca sunan bir hayatı,
Bu yıl doğum günüm, ruhun arınma ve dinginlik mevsimi olan Ramazan ayıyla kucaklaştı.
Bu rastlantı, içimdeki şükrü daha da fazlalaştırdı.
O zaman…
İyi ki doğmuşum.
Şanslı doğduğum bu hikâyenin güzelliklerini, kalbimin ekmeğiyle yaşıyorum.
Her birimize;
dilimizden güzel sözün,
kalbimizden şükrün,
soframızdan bereketin
eksik olmamasını diliyorum.
Sağlıkla nicelerine
Funda UZGİDİŞ ÇELFİŞ
